ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ

το 52ο Φύλλο (Ιούλιος - Αύγουστος 2006)
της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας

ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, τις πόλεις
 και τα νησιά του ελλαδικού χώρου
από την Τρίτη 4 Ιουλίου 2006

Θα το βρείτε σε περίπτερα και πρακτορεία εφημερίδων και περιοδικών

Σύντροφοι/σσες και φίλοι/ες,

 Οι μύθοι καταρρέουν συνέχεια και οι προσδοκίες της απανταχού κυριαρχίας πέφτουν στο κενό.

Εκεί που νομίζουν πως σκοτώνοντας έναν σημαντικό αντάρτη στο Ιράκ θα κάμψουν την αντίσταση, διαπιστώνουν ξαφνικά πως έχουν να αντιμετωπίσουν ακόμα πιο έντονη την αντάρτικη δράση με οδοφράγματα και ένοπλες συγκρούσεις στο κέντρο της Βαγδάτης.

 Εκεί που έχουν την ψευδαίσθηση πως ξεμπέρδεψαν με τους Ταλιμπάν ξαφνικά διαπιστώνουν πως ένα μεγάλο μέρος του Αφγανιστάν ελέγχεται από τους αντάρτες και βλέπουν την Καμπούλ να συγκλονίζεται από διαδηλώσεις και συγκρούσεις ενάντια στην εγκληματικότητα των κατακτητών.

 Στρέφονται στην Παλαιστίνη και διαπιστώνουν πως δεν αρκεί ένας υποτακτικός πρόεδρος με τις συμμορίες του, να τους φέρει την «άνοιξη». Και καταφεύγουν στην προσφιλή και συνήθη μέθοδο της εισβολής και της αιματοχυσίας.

 Οι εγχώριοι, πάλι, φέρνουν ένα νομοσχέδιο πιστεύοντας πως θα αντιμετωπίσουν μια χλιαρή αντίσταση και βλέπουν για ένα ολόκληρο μήνα την Αθήνα να δονείται από τις φωνές χιλιάδων διαδηλωτών, που συγκρούονταν με τις δυνάμεις καταστολής και καταστρέφουν τράπεζες και ό,τι εκφράζει και υλοποιεί τους όρους καταπίεσης κι εκμετάλλευσης. 

Και «τι θάμα κι αντίθαμα, παράξενο μεγάλο», αντί οι κατασταλτικές επεμβάσεις και οι συγκρούσεις να μειώνουν τη διάθεση των φοιτητών για αγώνα την αυξάνουν. Οι καταλήψεις σχολών άγγιξαν το 95%, ενώ κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων καταλαμβάνεται από τους αγωνιζόμενους το Πολυτεχνείο δύο φορές (τι πόνος κι αυτός!) και η Νομική άλλη μία.

Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις του τελευταίου μήνα ήρθαν να επιβεβαιώσουν πως δεν υπάρχουν «χαμένοι» και «τελειωμένοι» για τον κοινωνικό αγώνα και πως όταν υπάρχει διάθεση κάθε κοινωνικό κομμάτι μπορεί να  δημιουργήσει  έναν ακόμη εφιάλτη για τους εξουσιαστές.

Γιατί οι μύθοι είναι ίσως ευχάριστοι για τα παιδιά, όχι όμως και για τους κρατούντες.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ