Ας συνεχίσουμε να χαράζουμε δρόμους για την αναρχία, με αδέσμευτη  σκέψη και δράση!


Επικοινωνία

ΚΑΤΩ ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΟΠΙΚΟΙ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΙΚΟΙ PDF Εκτύπωση E-mail
Τρίτη, 10 Οκτώβριος 2006 01:45

 

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

 

ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ

 

Ψηφίζω σημαίνει:

 

 Παραδίνομαι στην εκμετάλλευση,

 

 

ενισχύω την εξουσία

 

Εκλογές. Δημαρχιακές, νομαρχιακές...

Έτοιμοι, λοιπόν, να εκλεγούν ξανά οι «αντιπρόσωποι» που θα λύσουν τα τοπικά προβλήματα.

Από κοντά κι οι υποστηριχτές της θεωρίας πως άλλο είναι οι Βουλευτικές κι άλλο οι Δημοτικές εκλογές.

Εύκολο να το λέει κανείς δύσκολο όμως να πείσει. Κι αυτό επειδή τελικά όσο κι αν καλλωπιστεί η μαϊμού, τούμπες θα κάνει.

Σύμφωνα με τις διάφορες εξουσιαστικές τεχνικές κατασκευάζεται ένα διαχωρισμός και μια διαβάθμιση προκειμένου να ξεγελαστούν οι άνθρωποι και να εκλογικεύσουν την εξάρτηση και υποταγή στους άρχοντες.

Με τις δημοτικές, δουλεύει η φάμπρικα ανανέωσης του συστήματος με καινούργια πρόσωπα, ενώ με τις βουλευτικές γίνεται το ξεσκαρτάρισμα αυτών που θα επανδρώσουν τα ανώτερα κλιμάκια των μηχανισμών του κράτους. Το ίδιο συμβαίνει και με τους προέδρους των συνδικαλιστικών ομοσπονδιών και ενώσεων που πολύ συχνά τους βλέπουμε στο βουλευτιλίκι, το υπουργιλίκι ή σε θέσεις κλειδιά του κρατικού μηχανισμού.

Οι εκλογές αποτελούν ανέκαθεν μια σημαντική στιγμή για την εξουσία. Δεν έχει καμιά σημασία αν πρόκειται για δημοτικές, βουλευτικές, ευρωεκλογές. Το ζήτημα είναι πως μέσω αυτών εφαρμόζεται μια διαδικασία αλλοτρίωσης των ανθρώπων ενώ αποτελούν τμήμα του συνολικότερου πλέγματος ελέγχου, καταπίεσης κι εκμετάλλευσης των ανθρώπων, που υπάγονται στο τοπικό υποκατάστημα του κράτους και του κεφαλαίου, την τοπική αυτοδιοίκηση.

Οι εκλογές (βουλευτικές, δημοτικές κ.λπ.), αποσκοπούν στο να τονώσουν και να ενισχύσουν της συνθήκες υποταγής, μέσω της «δημιουργικής» αντιπροσώπευσης, που υποτίθεται πως υπάρχει ή μπορεί να υπάρξει στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Τι είναι, άλλωστε, η τοπική αυτοδιοίκηση;

Πρόκειται για την σημερινή εκδήλωση μιας διαδικασίας μετάλλαξης και μετασχηματισμών των όρων επιβολής στους ανθρώπους από τις εποχές των Ρωμαϊκών και βυζαντινών αυτοκρατοριών με τους διορισμούς των έπαρχων. Ένα καθεστώς που το βρήκε και το διατήρησε η Οθωμανική αυτοκρατορία και που το κατασκευασμένο ελλαδικό κράτος, μετά την κοινωνική επανάσταση που ξέσπασε το 1821, του έδωσε τη χροιά της λαϊκής συμμετοχής με την ψήφο. Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι παρά ο μετασχηματισμός, του διορισμένου έπαρχου της Ρωμαϊκής και Βυζαντινής αυτοκρατορίας ή του κοτζαμπάση της τουρκοκρατίας, στο σημερινό δήμαρχο και νομάρχη.

Ανθρώπινη δημιουργικότητα και συνθήκες διαβίωσης με ουσιαστική ελευθερία μπορούν να υπάρξουν μόνο όταν δεν αυτό-διοικούνται ούτε οι τόποι αλλά ούτε και οι άνθρωποι. Τα εξουσιαστικά φούμαρα που ντύνονται με λέξεις όπως αυτοδιοίκηση, αυτοδιαχείριση και άλλους φραστικούς συνδυασμούς, όπου προστίθενται οι λέξεις κοινωνία, κοινωνικός, κοινωνική και άλλες παρεμφερείς διατυπώσεις προσπαθούν, και μερικές φορές το επιτυγχάνουν, να ταυτίσουν με τους εξουσιαστικούς κι εκμεταλλευτικούς θεσμούς, την όποια διάθεση των ανθρώπων για απεγκλωβισμό απ’ αυτές τις καταστάσεις

Εκείνο που έχει σημασία στη δράση των ανθρώπων είτε αυτή γίνεται για «τοπικά» είτε για γενικότερα ζητήματα είναι να έρχεται σε άμεση και αδιάλλακτη αντιπαράθεση με την εξουσία και τους θεσμούς της, όσο κι αν αυτοί θεωρούνται «μικροί» και δήθεν περιορισμένης εμβέλειας. Η εξουσία έχει μεγάλη συνοχή και αλληλεξάρτηση και συνεπώς η οποιαδήποτε πτυχή της όσο μικρή κι αν θεωρείται δεν παύει να είναι κομμάτι της και να διεκπεραιώνει τμήματα ενός συνολικότερου σχεδίου, το οποίο δεν θα μπορούσε να είναι προς όφελος των ανθρώπων.

Στις τωρινές καταστάσεις που κατασκευάζονται από τους κυρίαρχους, οι εκλογές έρχονται να συνδράμουν την προσπάθειά τους, να αποσπάσουν ευρύτερη κοινωνική αποδοχή και συναίνεση. Η επιβεβαίωση για την κοινότητα των προθέσεων και των σχεδιασμών τους γίνεται ολοφάνερη σε κάθε τι που εκστομίζουν ή κάνουν.

Τώρα πλέον είναι ολοφάνερο πως ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΟΥΡΗ.

Μέσα κι απ’ αυτές τις εκλογές, οι κρατούντες, χτίζουν την εξομάλυνση των διαφορών στο όνομα του «καλού» του Δήμου, ή της περιοχής. Έτσι αριστεροί-ες και κομμουνιστές-τριες ντύνονται στα ακόμα πιο θλιβερά χρώματα του ΛΑΟΣ και της ΝΔ δήθεν στο όνομα του ενδιαφέροντος για τον τόπο, ενώ στην πραγματικότητα αποσκοπούν στα πολιτικά, ατομικά και κομματικά οφέλη που θα προκύψουν μετά τα αποτελέσματα. Παράλληλα, μια άλλη πάστα από αριβίστες προτιμά τα ροζ για να αναδειχθεί στο στερέωμα και να βάλει στο χέρι ό,τι έχει απομείνει από τους υπόλοιπους.

Όλοι μαζί καλούν τους ανθρώπους να γίνουν «ενεργοί πολίτες». Πολίτης είναι το αξίωμα που δίνουν οι άρχοντες στους υπόδουλους για να ξεχάσουν την κατάστασή τους. Το ναρκωτικό που σε κάνει να ξεχνάς πως σε καταπιέζουν και σε εκμεταλλεύονται, ο τίτλος που σε βοηθά να νοιώθεις ξεχωριστός. Αυτά είναι τα προαιώνια κόλπα των απανταχού εξουσιαστών. Όταν ο κατακτητής διόρισε τον δούλο επιτηρητή των υπολοίπων, αυτός ένοιωσε σπουδαίος γιατί νόμισε πως ξεχώρισε από τους άλλους. Δεν έπαψε όμως να είναι κι αυτός δούλος. Ενεργός πολίτης είναι αυτός που δουλεύει και προστατεύσει τα συμφέροντα κράτους κι αφεντικών. Αφομοιώνεται, γίνεται ένα με τους δυνάστες.

Αυτή είναι η πρόταση που προβάλλεται από όλες τις μεριές: «Γίνετε πειθήνιοι στις επιταγές της κυριαρχίας. Γίνετε χαφιέδες, μπάτσοι, πλασιέ της εφήμερης διασκέδασης, καλλιεργητές δέντρων μέσα στην έρημο της ασφάλτου. Για να νοιώσετε πως είστε ενεργοί, συμβάλλετε: Κάντε να λειτουργήσει καλύτερα η εφορία, το εργοστάσιο, το σχολείο, οι φυλακές, οι μπάτσοι, τα δικαστήρια, οι βουλευτές, το σύστημα. Αφομοιωθείτε και δουλέψτε για κάτι που ποτέ δεν θα αφορά τις πραγματικές ανάγκες και την απελευθέρωση του ανθρώπινου γένους».

Η προσπάθεια για να καλλιεργηθεί μια συμπάθεια προς αυτές τις κατάπτυστες καταστάσεις και πρόσωπα είναι η ένταση των γκάλοπ με τα οποία προσπαθούν να διεγείρουν το ενδιαφέρον του κόσμου μπας και κατορθώσουν να αποσπάσουν κάποιους από την θάλασσα των αποχικών, που αυξάνονται κάθε τετραετία.

Μέσα από τις κάθε είδους εκλογές το κράτος ζητά να επιβεβαιώσει την κυριαρχία του και να έχει άλλοθι για τα εγκλήματα που θα συνεχίζει να διαπράττει, είτε μέσω των βουλευτών, είτε με τους δημοτικούς συμβούλους, τους δημάρχους, τους νομάρχες, τους συνδικαλιστές…

Κάθε ψήφος, όπου κι όποτε δίνεται, είναι και μια σφραγίδα για τη συνέχιση της καταστροφής της ανθρωπινότητας, για την ολοκλήρωση της απώλειας του αυτοσεβασμού των ανθρώπων.

Στο χέρι του καθενός και καθεμίας είναι το αν θα δώσει άλλοθι στους εξουσιαστές ή αν θα αρνηθεί καθολικά να συμμετάσχει στις εκλογικές διαδικασίες…

ΚΑΤΩ ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΟΠΙΚΟΙ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΙΚΟΙ

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

 9 Οκτώβρη 2006

 Συσπείρωση Αναρχικών

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 12 Μάιος 2014 19:57
 



Με την υποστήριξη του Joomla!. Valid XHTML and CSS.